گاز رادون دومین عامل سرطان ریه پس از سیگار محسوب می شود. گاز رادون نوعی ماده رادیواکتیویته است که بطور طبیعی در زمین وجود دارد اما بهره برداری بیش از اندازه از منابع زیرزمینی و همچنین ساخت و ساز های غیراصولی موجب غلظت بسیار این گاز در برخی مناطق کشور شده است. در هر منطقه ای که غلظت اورانیوم زیاد است، عنصر رادون نیز بطور فراوان یافت می شود. عنصر 'ورمیکوت' در طبیعت، گاز رادون را جذب می کند اما استخراج های بی رویه از منابع زیر زمینی منجر به کاهش عنصر ورمیکوت و افزایش غلظت گاز رادون شده است. همچنین حفر زمین به دلایل گوناگون موجب آزاد شدن گاز رادون در فضا می شود. گاز رادون در سنگ و خاک وجود دارد و چنانچه زیربنای اصلی ساختمان ها مقاوم و محکم نباشد، این گاز از درز ساختمان ها وارد فضای منزل می شود؛ از این رو، ساخت و سازها باید اصولی انجام شود. احتمال افزایش غلظت گاز رادون در زیرزمین و طبقات همکف بیشتر است. طبقات همکف و زیر زمین در صورتی می تواند برای سکونت مناسب باشد که دارای تهویه مناسبی باشند. گاز رادون همچنین می تواند در آب حل شود؛ بنابراین تصفیه آب باید به گونه ای باشد که بتواند گاز رادون را از آب حذف کند. میزان استاندارد گاز رادون، چهار پیکوکوری در هر مترمکعب هوا است.

منبع: علی گورانی، رییس اداره پرتوهای وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی



تاريخ : ۱۳٩٠/۱٠/۱٩ | ۱٠:٠٧ ‎ق.ظ | نویسنده : من س ح | نظرات ()