بخشی از این گزارش ترجمه و بخشی دیگر نظرات پزشکان است:

تب شالیزار، نام دیگر این بیماری سندرم ویل نیز هست چراکه نخستین بار توسط آدولف ویل در سال 1886 گزارش شد. یک بیماری باکتریایی است که از طریق نوعی انگل فنری شکل در آب از طریق خراش پوست وارد بدن می شود. عامل این بیماری یک باکتری مارپیچ به نام لپتوسپیرا leptospira است. انگل این بیماری از طریق پوست خراشیده، چشم و غشاهای مخاطی به ویژه در فصل بهار و  تابستان وارد بدن انسان می شود. این یک بیماری مشترک دام و انسان است.علایم آن در انسان چهار تا 14 روز (متوسط 10 روز) و در حیوان دو تا 20 روز پس از ورود انگل، بروز می کند. علایم آن در انسان: سرفه خشک، تب، سردرد، درد عضلانی، تهوع و استفراغ و لرز است. علایم کمتر شایع نیز درد شکم، صدای غیرطبیعی ریه، درد استخوان، ورم ملتحمه (التهاب و قرمزی چشم)، بزرگ شدن غدد لنفاوی، بزرگ شدن طحال و کبد، سفتی ماهیچه ها و بثورات جلدی است. علایم این بیماری گاهی با آنفلوآنزار (تب، لرز و سردرد شدید) و مننژیت اشتباه گرفته می شود. انگل این بیماری بیشتر در مناطق گل آلود مانند شالیزارها وجود دارد. شالیکاران، کشاورزان، دامداران، کارگران کشتارگاه، کارگران فاضلاب و نظامی ها بیش از سایر افراد در معرض ابتلا به این بیماری قرار دارند. این بیماری از طریق ادرار حیوانات آلوده مانند سگ و موش آلوده نیز در اثر تماس به انسان منتقل می شود.این بیماری دو مرحله ای است : مرحله اول ، بیماری در خون نهفته است و مرحله تب دار بیماری است و مرحله دوم مرحله نقاهت است در مرحله دوم است که کبد و کلیه درگیر این بیماری می شوند. عوارض این بیماری عبارت است از مننژیت، کاهش شنوایی، نارسایی کلیوی و کبدی و مشکلات قلبی و عروقی. میزان سالانه عفونت جهانی این بیماری دو صدم درصد در هر یکصد هزار نفر در آب و هوای معتدل و 10 تا صد درصد در هر یکصد هزار نفر در آب و هوای گرمسیری است.

"محمدرضا شیرزادی" رییس اداره بیماری های قابل انتقال بین انسان و حیوان وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی درباره این بیماری می گوید:

درد عضلانی، گرفتاری کبدی و زردی از جمله علایم این بیماری است.کشاورزان و شالیکاران برای پیشگیری از ابتلا به این بیماری باید هنگام کشاورزی، شالیکاری و راه رفتن در آب از چکمه و دستکش های بلند استفاده کنند.سالانه 300 مورد ابتلا به تب شالیزار در کشور ثبت می شود (آمار سال 90)که بیشتر نیز در استان های شمالی کشور است. این بیماری مختص کشاورزان و شالیکاران نیست و سایر افراد نیز در صورت خوردن آب آلوده یا شنا کردن در آب های آلوده به این بیماری مبتلا خواهند شد.  دام ها در صورت ابتلا به این بیماری ممکن است، هیچ علامتی نداشته باشند و در صورت تماس و ذبح، این بیماری را به انسان ها منتقل کنند.



تاريخ : ۱۳٩۱/٢/۸ | ٩:٥۱ ‎ق.ظ | نویسنده : من س ح | نظرات ()