برپایی چادرهای کوچک و بزرگ اطراف بیمارستان های پایتخت، گرچه سالهاست که به پدیده اجتماعی پیرامون مراکز درمانی تبدیل شده است اما هر بار مهمانان تازه ای را در خود جا می دهد.

مهمانانی که از شهرهای دور و نزدیک به امید درمان و بهبودی بیمار خود راهی پایتخت شده اند تا از امکانات تخصصی درمانی آن استفاده کنند.

نبود محل اسکان و اقامت در نزدیکی بیمارستان ، یکی از مشکلات این همراهان بیمار است بنابراین تعداد قابل توجهی از آنان به دلیل نداشتن بضاعت مالی در پرداخت هزینه هتل و مسافرخانه اقدام به برپایی چادر در معابر کنار بیمارستان می کنند.

اغلب این مسافران در حقیقت همراهان بیماران خاص و سرطانی هستند که نیاز به رسیدگی های مداوم دارند، آنان می خواهند تا پایان دوره درمان به صورت شبانه روزی به نیازهای جسمی و روحی بیمار خود توجه کنند و در کنار آنان باشند اما به علت ارایه نکردن خدمات رفاهی و اقامتی از سوی بیمارستان و نداشتن بضاعت مالی برای اقامت در هتل ها و مهمانسراها اقدام به برپایی چادر می کنند.

 

**یک سال اقامت کنار بیمارستان در چادر

هرچند اغلب اقامت ها در کنار بیمارستان، چند ماه بیشتر طول نمی کشد اما گاهی نیز این اقامت ها تا چند سال طول می کشد.

'محمد بیابانگرد' که پسر دو و نیم ساله اش به آبسه مغزی - تجمع چرک ناشی از یک عفونت باکتریال در بافت مغزی - مبتلا شده است، بیش از یک سال است که در کنار مرکز طبی کودکان تهران، چادر خود را برپا کرده است.

او که از شهر رشت به تهران آمده است به خبرنگار ایرنا می گوید: همراه همسرم برای مداوای فرزندم به این بیمارستان مراجعه کردم اما چون بیمارستان هیچ امکانات رفاهی برای اقامت من ندارد، بیش از یک سال است که در این چادر زندگی می کنم.

بیابانگرد می افزاید: همسرم داخل بخش از فرزندم نگهداری می کند اما او به تنهایی قادر به مراقبت از کودک نیست و اگر فرزندم نیاز به دارویی داشته باشد من باید آن را تهیه کنم.

 

**بیمارستان اتاق بسازد، پولش را مردم می دهند

'اکبر اصغرزاده' که چند روزی است از شاهرود برای مشکل حاد سرطان بیماریش به بیمارستان شریعتی تهران مراجعه کرده است به خبرنگار ایرنا می گوید: مشکل بیمارم به حدی است که حتی نمی توانم چند متری بیشتر از او دور شوم و دایما باید به او رسیدگی کنم.

وی می افزاید: به اندازه ای بضاعت مالی دارم که به هتل بروم اما نمی توانم از بیمارم دور شوم، اگر بیمارستان مکانی را برای همراهان بیمار بسازد می تواند اجاره آن را از همراهان بیمار دریافت کند.

 

**اجازه برپایی چادرها از 12 شب تا چهار صبح

هرچند می توان تعداد معدودی از چادرهای همراهان بیمار را در طول روز نیز در اطراف بیمارستان ها مشاهده کرد اما در محدوده برخی از بیمارستان ها، محدودیت زمانی برای برپایی چادرها اعمال می شود.

بطور مثال یکی دیگر از همراهان بیمار که به دلیل مشکل تنفسی پدربزرگ 75 ساله اش از همدان به بیمارستان امام خمینی (ره) تهران مراجعه کرده است، به خبرنگار ایرنا می گوید: ماموران فقط از ساعت 12 تا چهار صبح اجازه برپایی چادرها را می دهند.

وی با اشاره به اینکه پس از این ساعت، ماموران با لگد چادرها را جمع می کنند، می افزاید: ما کارتن خواب نیستیم، خانواده داریم اما اغلب بیمارستان ها فقط برای همراهان کودک، امکانات رفاهی و اقامتی فراهم می کنند و برای همراهان بیماران بزرگسال هیچ امکاناتی ندارد.

 

**دوری محل در نظر گرفته شده برای همراهان بیمار از بیمارستان

'علیرضا چمن نژاد' به دلیل ابتلای پسر سه و نیم ساله اش به 'غده نوروبلاستوما' -توموری با منشاء سلول های عصبی- دو هفته ای است که کنار بیمارستان شریعتی تهران چادر برپا کرده است.

وی به خبرنگار ایرنا می گوید: انجمن حمایت از بیماران سرطانی 'محک' ، مکانی را برای اقامت ما در نظر گرفته است.

به گفته چمن نژاد، محل درنظر گرفته شده برای اقامت بیماران سرطانی در دارآباد است که نسبت به بیمارستان شریعتی ، فاصله دوری دارد و او نمی تواند به موقع به کارهای فرزندش رسیدگی کند بنابراین ترجیح داده است کنار بیمارستان چادر بزند.

'مهدی فرزانه' نیز که از رشت آمده است و او هم بیمارش مشکل نوروبلاستوما دارد نیز به همین دلیل کنار بیمارستان اقامت کرده است.

 

**تعداد زیاد همراهان بیمار در اطراف بیمار

گاهی نیز تعداد همراهان بیمار از دو نفر نیز بیشتر می شود، بدیهی است که در چنین مواقعی فراهم کردن محل اقامت، دشوارتر و پرداخت هزینه اقامت نیز بیشتر می شود بنابراین این افراد بصورت خانوادگی اقدام به برپایی چادر می کنند.

خانواده 'مظفری' که از شاهرود برای درمان مشکل کلیه بیمار 64 ساله خود به بیمارستان شریعتی تهران مراجعه کرده از این دسته به شمار می روند.

 

**مدت اقامت نامعلوم و هزینه بالای درمانی

بسیاری از همراهان بیمار چون دارای بیمار صعب العلاج هستند نمی دانند تا چه زمانی باید منتظر درمان بیمار خود باشند.

'علی پناه تلت' که یک ماه است کنار بیمارستان شریعتی تهران ، چادر برپا کرده، همراه خانواده اش از کرمانشاه آمده است.

او به خبرنگار ایرنا می گوید معلوم نیست تا چه زمانی باید آنجا بماند .

پناه تلت در ادامه از هزینه های بالای بیمار خود برای پیوند سلول گلایه می کند و می افزاید: تاکنون 30 میلیون تومان برای درمان بیمار هزینه کرده است.

وی ادامه می دهد: علاوه براین خیابان این بیمارستان نیز نا امن است و طی چند روز گذشته یک پسر دیگرم در این خیابان تصادف کرده است.

'محمد غرباوی' از اهواز نیز 20 روز است که در کنار بیمارستان شریعتی تهران چادر زده است؛ بیمار او مشکل کلیه دارد.

او به خبرنگار ایرنا می گوید : فقط هزینه دو آمپول بیمارم بالغ بر پنج میلیون تومان شده است و من باید برای رسیدگی به کارهای او بطور مستمر کنارش باشم.

 

**نیمکت و پیاده رو ، محل دیگری برای اقامت موقت همراهان بیمار

برخی دیگر از همراهان بیمار که هنوز جایی را برای اقامت پیدا نکرده اند و چادری هم ندارند، نیمکت و آسفالت خیابان را برای اقامت یک یا چند شب، انتخاب می کنند.

بطور مثال شبستان مسجد بیمارستان شریعتی مملو از همراهان بیماری است که بطور موقت در آنجا سکنی گزیده اند.

بیماران گلایه دارند که رسانه ها از جمله صدا و سیما همواره از مشکلات نبود محل اقامت همراهان بیمار، گزارش تهیه می کنند اما تاکنون نتیجه ای نداده است.

 

**حضور همراه در کنار بیمار الزامی نیست

رییس بیمارستان شریعتی تهران به خبرنگار ایرنا درباره پدیده چادر زدن بیماران اطراف بیمارستان ها می گوید: اغلب حضور همراه برای بیمار ضرورتی ندارد مگرآنکه بخواهد تجهیزاتی را برای او فراهم کند یا هزینه های درمانی او را بپردازد.

'احمدرضا سروش' به خبرنگار ایرنا می افزاید: اما به هرحال جامعه ما از نظر فرهنگی و بافت اجتماعی به گونه ای است که مردم ، نگران بیماران خود هستند و دوست دارند نزدیک آنان باشند.

وی ادامه می دهد: متاسفانه امکانات رفاهی برای اینگونه همراهان وجود ندارد و از سوی دیگر نمی توان آنان را از بیمارستان بیرون کرد.

رییس بیمارستان شریعتی تهران تاکید می کند باید برای این واقعیت فکری کرد به ویژه آنکه برخی از بیماران به مدت طولانی در بیمارستان بستری می شوند و همراهان آنان به دلیل نداشتن بضاعت مالی برای اقامت در هتل ناگزیر به برپایی چادر کنار بیمارستان می شوند.

سروش تصریح می کند این امر ، منظره ناخوشایندی ایجاد می کند اما بیمارستان فقط می تواند به بیماران، خدمات ارایه کند.

وی خاطرنشان می کند این مساله به حمایت و پشتیبانی نهادهایی مانند بهزیستی، شهرداری و خیران نیاز دارد تا این پدیده ، ساماندهی شود.

رییس بیمارستان شریعتی تهران می گوید این بیمارستان در حد بضاعت خود امکاناتی مانند بوفه ، میز و صندلی و تلویزیون به همراهان بیمار ارایه می کند اما این امکانات پاسخگوی نیاز آنها نیست.

سروش با تاکید بر لزوم اجرای برنامه های فرهنگی برای همراهان بیمار -مبنی بر ضروری نبودن وجود آنان کنار بیمار- می افزاید: از سوی دیگر سیستم ارجاع نظام سلامت در کشور دارای ایراد است چراکه در برخی استان ها مراکز تخصصی وجود دارد اما پزشکان، بسیاری از بیماران را بلافاصله پس از تشخیص و در همان مراحل اولیه بیماری به بیمارستان های پایتخت ارجاع می دهند درحالیکه می توان درمان های اولیه را در همان مراکز استانی انجام داد.

سروش یادآور می شود اگر تعداد بیماران زیاد شود بطور مسلم خدمات خوبی نمی گیرند بنابراین بهتر است مراجعه بیماران به مراکز تخصصی پایتخت با هماهنگی پزشکان و از طریق سیستم ارجاع صورت گیرد.

گزارش:سادات حسینی خواه



تاريخ : ۱۳٩۱/٤/٥ | ۱۱:۳٥ ‎ق.ظ | نویسنده : من س ح | نظرات ()