دکتر شهرام خرازی ها مدیرگروه سلامت روانی و اجتماعی دانشگاه علوم پزشکی تهران می گوید:برای پیشگیری از مدرسه هراسی والدین باید در سنین قبل از مدرسه فرزندان خود را برای ساعاتی به فامیل و دوستان مطمئن سپرده تا کودک تجربه اقامت در خانه دیگران بدون حضور والدین را کسب کند و مفهوم دوری و غیبت موقت والدین را دریابد.

ضمن اینکه والدین در سال های پیش از مدرسه باید کودکان را ترغیب کنند که با کودکان هم سن و سال خود دوست شوند و بازی کنند به ویژه در جامعه امروز که تک فرزندی باب شده است و بسیاری از دانش آموزان امروزی ، خواهر و برادری ندارند . هرچه تعداد خواهران و برادران در یک خانواده بیشتر باشد ممکن است میزان مدرسه هراسی تنزل یابد اما هرچه تعداد فرزندان یک خانواده کمتر باشد احتمال مدرسه هراسی بیشتر است.

والدین باید در ماه هایی که نزدیک سال تحصیلی است باید به عنوان مقدمه با نشان دادن فیلم های مرتبط با محیط مدرسه به کودکان در مورد مدرسه آگاهی دهند و هرچه به زمان شروع سال تحصیلی نزدیک تر می شوند باید تلاش کنند تا حداقل برای یک نوبت کودک را به محیط مدرسه و حتی کلاسی که قرار است ظرف روزهای آینده در آن درس بخواند ببرند و وی را از نزدیک با محل تحصیلش آشنا کنند

همچنین پیشنهاد می شود معلم ها ، یک تا دو هفته مانده به آغاز تحصیلی، برای ساعاتی مشخص و از پیش اعلام شده در کلاس های درس حضور یابند تا شاگردان آینده شان امکان آشنایی و ملاقات با آنان قبل از شروع سال تحصیلی را داشته باشند.

رسانه ها به ویژه تلویزیون می تواند با پخش برنامه های مرتبط ترس کودکان از مدرسه را کاهش دهد از جمله این برنامه ها می توان به مجموعه نمایشی خاطره انگیز "بازم مدرسه ام دیر شد" اشاره کرد.

برای دیدن ادامه مطلب روی ادامه کلیک کنید

 


مشکل مدرسه هراسی یا همان اضطراب جدایی از والدین با میزان شیوع حدود پنج درصد، شایع‌ترین اختلال اضطرابی در دانش آموزان به ویژه کلاس اولی ها در روزهای ابتدایی بازگشایی مدارس است. هسته اصلی و زمینه‌ای اضطراب جدایی از والدین و قرار گرفتن در یک محیط جدید، نگرانی دانش آموز از جداشدن از اشخاص مهم زندگی خود است.
این روزها می توان دانش آموزان نوآموزی را دید که گاهی با فریاد و اعتراض، گاهی با خواهش و التماس و گاهی با چانه زدن، بر سر رفتن به مدرسه به بحث جدی با والدین مشغول هستند.
امتناع از رفتن به مدرسه در میان دختران و پسران دانش آموز به یک اندازه رایج است و معمولا کلاس اولی ها بیشتر با این مشکل روبرو می شوند.
با این وجود، رفتار خودداری از رفتن به مدرسه می‌تواند در هر سنی رخ دهد؛ واقعیت این است که توجه به مساله "مدرسه ‌هراسی" بسیار با اهمیت است و والدین نباید نسبت به آن بی‌تفاوت باشند.
مدرسه هراسی در اشکال مفرط و شدید آن حتی می تواند نشانه اختلال در سلامت روان کودک باشد.

**علل و علایم مدرسه هراسی
مدیرگروه سلامت روانی و اجتماعی دانشگاه علوم پزشکی تهران می گوید: هر ساله با آغاز سال تحصیلی، کودکانی که برای اولین بار از محیط خانه دور می شوند به علت وابستگی زیاد به اعضای خانواده اعم از والدین، پدربزرگ و مادربزرگ و خواهر و برادر، دچار اضطراب و تشویش بیش از اندازه می شوند.
دکتر "شهرام خرازی ها" خاطرنشان می کند مدرسه هراسی با حالت هایی مانند گریه ، داد و فریاد کردن، لجبازی ، تمارض، مقاومت در برابر ترک خانه ، پرت کردن کیف و کتاب و نپوشیدن روپوش مدرسه همراه است.
وی با بیان اینکه مکان بروز اضطراب ها براساس میزان اضطراب دانش آموزان، متفاوت است، می افزاید: برخی از کودکان اصلا دوست ندارند پا به مدرسه بگذارند؛ برخی دیگر در راه مدرسه و پس از خروج از خانه و در مدرسه، حیاط یا پس از ورود به کلاس دچار اضطراب می شوند.
مدیرگروه سلامت روانی و اجتماعی دانشگاه علوم پزشکی تهران ادامه می دهد: برخی از دانش آموزان که راحت تر با محیط ناشناخته، کنارمی آیند و سطح اضطراب کمتری دارند ممکن است در کلاس درس، دچار اضطراب شوند.
خرازی ها تاکید می کند این واکنش ها مختص کلاس اولی ها نیست، کودکان، زمانی که برای اولین بار از محیط خانه جدا شده و وارد مهد کودک و پیش دبستانی می شوند نیز ممکن است دچار اضطراب شوند.
وی می گوید: اگر پس از کلاس اول، واکنش های مدرسه هراسی و گریز از مدرسه در دانش آموزان مشاهده شود، علت آن جدایی از خانواده نیست بلکه مشکلاتی در محیط خود مدرسه وجود دارد که موجب ایجاد اضطراب در سال تحصیلی جدید در دانش آموزان می شود بطور مثال ممکن است دانش آموز با معلم و همکلاسی های خود ناسازگار باشد.
خرازی ها می افزاید: به هرحال مدرسه هراسی پس از کلاس اول در دانش آموزان نشانه وجود یک عامل تهدید در مدرسه است.

** چه کودکانی دچار مدرسه هراسی می شوند
مدیرگروه سلامت روانی و اجتماعی دانشگاه علوم پزشکی تهران می گوید: کودکان دارای وابستگی بیش از حد به اعضای خانواده، کودکان بدون تجربه ماندن در بیرون از خانه ، کودکان منزوی و گوشه گیر، کودکان معلول و دارای اعتماد به نفس پایین بیش از سایر کودکان در معرض مدرسه هراسی قرار دارند.
خرازی ها خاطرنشان می کند که کودکان با تعامل اجتماعی کم ،لوس، مبتلا به صرع، دارای دوستان اندک و فاقد تجربه در محیط های عمومی خارج از خانه بیشتر به مدرسه هراسی دچار می شوند.
وی می افزاید : همچنین هرچه تعداد خواهران و برادران در یک خانواده بیشتر باشد ممکن است میزان مدرسه هراسی در آن دانش آموز کاهش یابد اما هرچه تعداد فرزندان یک خانواده کمتر باشد احتمال مدرسه هراسی بیشتر است.

**راه های مقابله با مدرسه هراسی در کودکان
مدیرگروه سلامت روانی و اجتماعی دانشگاه علوم پزشکی تهران می گوید: رسانه ها به ویژه تلویزیون می توانند با پخش برنامه های مرتبط ، ترس کودکان از مدرسه را کاهش دهد؛ از جمله این برنامه ها می توان به مجموعه نمایشی خاطره انگیز "بازم مدرسه ام دیر شد" اشاره کرد.
خرازی ها می افزاید: معمولا ترس و هراس کودکان و گریه شدید آنان در روز اول سال تحصیلی دقایق زیادی به طول نمی انجامد؛ برای سازگاری با محیط جدید فقط به یک تا دو ساعت زمان نیاز است و در طول این مدت معمولا دانش آموز با محیط جدید و همکلاسی های خود کنار می آید.
وی ادامه می دهد: در این موارد بهتر است والدین از همراهی با فرزندان، خودداری کرده و از دور او را نظاره کنند؛ همچنین آموزگاران و اولیای مدرسه می توانند دانش آموز هراسان را در آغوش کشیده و با جلب توجه او به جذابیت های محیط جدید و همکلاسی ها، از میزان هراس او بکاهند.
مدیرگروه سلامت روانی و اجتماعی دانشگاه علوم پزشکی تهران یادآور می شود دانش آموز در دقایق ابتدایی جدایی از والدین و دورشدن ازآنها باید بتوانند آنان را از فاصله دور مشاهده کند اما بهتر است به تدریج معلم و سایر اولیای مدرسه کودک هراسان را از حوزه دید والدین خارج کنند.
خرازی ها می افزاید:معلم درکلاس درس نیزباید دقایقی رابه دانش آموزان هراسان اختصاص دهد و سعی در آرام سازی آنان کند؛ به علاوه این امکان را دراختیار آنان قرار دهد که خود، صندلی مناسب در کلاس را انتخاب کنند.
وی می گوید: معلمان همچنین می توانند با استفاده از جملات سرشار از محبت و نوازش ، دانش آموزان را آرام کرده و محیطی امن و راحت برای آنها فراهم کنند.
خرازی ها تاکید می کند:در مواردی که اضطراب و گریه دانش آموزی بیش از حد و غیرقابل کنترل است ، دانش آموزان باید به خانه بازگردانده شده و در اولین فرصت به روانپزشک اطفال مراجعه کنند.



تاريخ : ۱۳٩۱/٧/٢ | ۱۱:۳٤ ‎ق.ظ | نویسنده : من س ح | نظرات ()